Dichter J.Holtman

I

Vlees en bloed

zijn wiskunde

geworden de

opkomende wind

de weerkundige

logica van een

warme zomeravond

met naderend

onweer en tijd

om te gaan en

te blijven. Hier 

liggen ze dan.

II

Mijn ouders

ze leven nog

wanneer ik een hand schud

en mijn naam uitspreek

in bronzen letters.

Een bijzonder kind, een beetje druk, trekt

soms z'n broekje uit,

speelt niet, verveelt niet

weet niet hoe laat het is,

weet nooit hoe laat het is,

loopt naakt door de kamer,

toont het kleine geslacht,

niet uit onmacht, maar uit

macht, omdat het weet,

omdat het helaas al weet

heeft van macht...

Haar tuin is trampoline

een boompje staat nog

in de weg

een kind zou zich het

hoofd kunnen stoten

geen twijfel over mogelijk

dat boompje moet nog weg.

Veel heb ik niet bewaard

van wat er achter bleef

op je haar in een speciaal

strikje bijeen gebonden na

en een BH

zo leeg, zo eenzaam, van

Een gedicht begint met een regel

in die zin vorder ik gestaag

Het honderd en achtennegentigste gedicht

zal ook wel weer over jou gaan, maar veel

Haar nog maar niet bezoeken,

dacht hij, toen hij niet

in de auto stapte

maar thuis bleef en de post

ongeopend verzamelde

en na vijf lange dagen

Nog zie ik haar smoeltje

iets hoger dan het zitvlak

van haar stoeltje

de kruimels van het plakje

cake nauwkeurig volgend,

haar jurk het vangnet

en haar glimlach als ze

een kruimel met een

Parkinson knock-out

op het tapijt van het

verpleeghuis smijt.

Ik word alsmaar ouder

en haat de dingen

uit mijn jeugd.

Zij wordt alsmaar jonger

en vindt in fitness

nu haar vreugd.

Oh dat meisje,

van vijftien,

met haar uren

voor de spiegel,

met haar foto’s

op internet, het

eeuwig durende

spel van mooier

worden en

mooier gevonden

worden, maar

nog steeds een

kind, dat hollend

de trap op vliegt,

van tijd geen weet,

wanneer ze haar

mobiele telefoon,

waarop ze nooit

te bereiken is,

vergeten is en

aan wiens hakken

van de nieuwe

laarzen je haar

voortdurende

verontwaardiging

kunt horen.

Als ik maar zeg

dat ik haar mis in

de laatste seconde

op het perron waar

we afscheid namen

en moedeloos een

stukje meeloop met

de trein die zich

traag, maar gestaag

van mij schudt,

dan is het goed

en glijdt ze met

een glimlach weg,

voor Antwerpen al

een sudoku opgelost,

de pen tussen haar

tanden voor een

tweede en tussen

de cijfers door,

gromt mijn mobiele

telefoon haar

goed bedoelde

woorden:

mis je

bijna thuis.

Een vrouw stapt in haar auto,

in haar eigen auto om

een eindje te gaan rijden.

Om na te denken over

benzine tanken dat

niet gaat met volle tank,

Over de sigaretten die

ze niet meer rookt, de bloemen

die er te koop zijn

en toch stopt ze, koopt

de krant van zaterdag en

een kaart voor haar telefoon,

wetend dat ze gefilmd werd

bij het afrekenen zag ze haar auto

op de monitor staan.

Een vrouw stapt in haar auto,

in haar eigen auto om

alleen te zijn

en de beperkte ruimte

van haar auto eens goed

in ogenschouw te nemen

twee stoelen, een kastje

voor haar make-up tasje

wat vakken voor lectuur

radio, CD en airco een

asbakje voor kauwgom

nu ze niet meer rookt,

een spiegeltje zelfs, waarin

ze kijkt, haar lippen stift

uit gewoonte

                                      © Jan Holtman

I

Ik sta,

vind houvast

aan een paal

en lees de instructies

op een deur die

geen toegang geeft

aan onbevoegden

24 zitplaatsen,

een ijsco met

een streep erdoor.

.

.

.

II

Hoofddoek, hoofddoek,

student, junk, hoofddoek,

havenarbeider, concertganger,

hoofddoek, hoofddoek,

Surinamer, Surinamer met kind,

Pakistaan, Chinees, Japanner,

hoer, havenarbeider, pooier, nicht,

een straatmuzikant en een oud wijf

en niemand at ijs.

                                                    © Jan Holtman

De geur van oude boeken,

kromgetrokken ruggen,

uitgelezen en vergeeld,

bruin omrande pagina's,

gekaft en opgebaard in

een stoffig antiquariaat,

waar de vergane glorie

der eruditie zich in

kleine dingen openbaart:

een kruimel tabak, een

vloeitje, een haar, een

ezelsoor met lippenstift.

                       © Jan Holtman

                       Uit de bundel Een Ezelsoor Met Lippenstift

Het ijs, spiegelzwart,

zingt een duister lied

onder haar slagen

golvend op het water

tot het gele riet

bevroren kragen

'net walvissen', zegt zij

en ik doe een slag

en vat haar heupen

'Meerminnen Lief,

het zijn meerminnen

zingend over jaloezie.'

                     © J.Holtman

                     Titelgedicht voor de bundel Zingend IJs (2009)